de Praatfabriek 10

UITloper redactie - november 7, 2014

De UITloper houdt je op de hoogte van culturele wetenswaardigheden in en om Groningen.

de PraatfabriekDe Praatfabriek is een actuele culturele talkshow met onderwerpen uit de kunst, literatuur, geschiedenis, theater, muziek en wordt maandelijks opgenomen in EMG-Faktors. Goudeerlijk, recht door zee en glashard. Inmiddels is het programma aan haar 2-e seizoen begonnen en wordt gepresenteerd door Cora Ziengs & Lilian Zielstra. Deze Praatfabriek is zwoel, het rockt, swingt, veel live muziek èn er is gratis eten, wat wil je nog meer?

  • De biografie van Jan Strikwerda over Lou Leeuw, een rockende tijger die van geen ophouden lijkt te weten. Beiden zijn te gast en de biografie presentatie is op woensdag 26 november in Vera.
  • Jeptha de Vries maakt de avond zwoel, met recht de nieuwe RUG-huisdichter.
  • Schuif aan bij The Free Café  voor gratis eten. Echt waar? Ja: geld verboden.
  • LIVE: de nieuwe cd van het Sander Baan Quartet; ‘Counrty Music’.

 

DDDaniel Romano

Paul Schwarte - september 10, 2014

Uncontrollable Urge FestivalJammer dat je jezelf nog niet kunt 3D-kopiëren. Dan zou ik zaterdag bij Take Root in de Oosterpoort kunnen zijn terwijl een kopietje van mezelf een kilometer verderop rock’n’rollt bij het Uncontrollable Urge Festival in Het Viadukt. Omdat hetvoor een enkeling lastig is om alle rockactie op een emotioneel-verantwoorde manier te verwerken zou ik voor Take Root nog snel een extra 3D-Paul printen. Wel eerst gedrieën de koppen boven de huishoudbeurs bij elkaar steken, want die entreekaartjes zijn niet mis tegenwoordig. Maar als een van ons op het lumineuze idee komt de extra-kaartjes te 3D-kopiëren moet zelfs bier halen later geen probleem zijn. Een dubbelgeslaagde concertavond zal ons deel zijn.

DDD RomanoToekomstmuziek. “Onmogelijk!”, zegt u? Mejonge! Als je oorschellen er om wat voor reden dan ook afvallen kan een beetje 3D-dokter identieke flappen aan je onwetende bol naaien. Zo ver zijn we al. Een malletje, een brouwsel van stamcellen en plastic, en hup, klaar terwijl u wacht. Als neuzen en oren kunnen, kunnen lullen, tieten en een kont ook. Dan kan de rest volgen. Niets is onmogelijk, vooral als je fantasie geen grenzen kent. Kwestie van koppie koppie.

Een doorbraak van Daniel Romano leek ook onmogelijk. Had u in een postpunkend Vera in 1982 gezegd dat in 2014 een muzikant op dezelfde plek de talk of the town zou zijn met cowboymuziek die in 1953 populair was in Nashville en omstreken, dan was u voor gek versleten. Maar vrijdag staat er wel degelijk zo’n muzikant in Vera. Zaterdag doet-ie en passant ook nog de Oosterpoort. Romano is een moderne countryster. Zo heet als de schoen van een paard in het vuur van een smid op een zomermiddag in Zuid-Texas. In Vera staan ze al weken uit het raam te kijken of er een stofwolkje aan de horizon te zien is.

daniel romanoEen deel van mij vindt het prachtig, de buzz rond Romano. Neen, geen vieze kunstmatige hype vanuit de industrie, maar een mooie organische buzz vanuit het volk. Gewoon, omdat het mooie muziek is. Jantje ontdekt, Pietje en Klaasje worden enthousiast, Petertje boekt. Ziedaar: de naam Romano waait over dorre popprairievlakten.

Een ander deel van mij vindt het wat raar dat Romano zo wordt omarmd. Ik bedoel, Nashville-country? Daar haalt de zichzelf respecterende muziekliefhebber de neus toch voor op? Voor die gladde edelkitsch, in een traditie die niet de onze is (met je malle pakjes), ga je toch gewoon naar de Mamamini, en niet naar Elpee?

Een derde deel van mij denkt het te kunnen verklaren: die liefhebbers horen Gram Parsons, en niet George Jones of Willie Nelson, in Daniel Romano. Ik zag vele Groningse platencollecties. Hoe verschillend onderling ook, bijna altijd hadden de soloplaten van de Byrds-man een plekje. Romano en Parsons raken blijkbaar dezelfde snaar, hoewel onze held zichzelf liever in het kamp van Jones en co. ziet zitten.

takerootIk kan mezelf dus niet 3D-kopiëren (nog niet!), maar ik stap aankomend weekend wel in een muzikale tijdmachine die me een best eind terugvoert in de rockgeschiedenis. In Vera gaan Romano en ik dan ook nog de plaatpresentatie van het erg fijne lokale Reverse Cowgirls (met singusongwraaiter Joost Dijkema) meebeleven. Take Root lijkt ondertussen de worteltjes steeds verder uit te slaan. Mooi, beter. Dat het naast Daniel Romano nog veel meer te bieden heeft hoef ik u verder dan ook niet te vertellen, denken wij.

Paul Schwarte

Band zonder verhaal

Paul Schwarte - juli 7, 2014

Blank RealmIs toch raar gelopen met dat hele internet. Neem nou de muziek. Top-pop een muisklik ver weg! Iédereen kan álles ontdekken! Iedereen en alles beroemd! Aberdeen, Dunedin, Gasselterboerveenschemond: who cares! De wereld aan je voeten! Revolutie! Geluk!

Ik inventariseerde in 2012 een jaartje Vera en telde 81 Nederlandse bands in de Grote Zaal…

Een kwart van de programmering van nationale bodem in ‘the club for the international popunderground’? Je moet flink turven om tot 81 Nederlandse bands te komen die in de gehele jaren 90 hun busje op de stoep van de Oosterstraat parkeerden. Een paradoxale situatie mejonge.

Een Japanse band

Paul Schwarte - juni 4, 2014
Paul Schwarte
Paul Schwarte

Melt-Banana

In Nederland maakt 1 op de 35 mensen muziek. Dat zal in Japan niet heel anders zijn. Dus: 3 miljoen Japanners plukken aan snaren en drukken op knoppen. 300 duizend muzikanten in Tokio. Bruisend stadje. Het gerucht gaat dat elke plaat ooit er te koop is. 17 shops in Shinjuku, 1 van de 32 wijken. Muziek luisteren is muziek maken. De Japanse popgeschiedenis is rijk: meer bands dan rijstkorrels in alle pannen nasi die je ooit kunt leeglepelen. ‘Noem een Japanse band’, zou daarom een simpel vraagje bij een popquiz moeten zijn. Maar toch zie ik de gebroken hoofden in café Marleen voor me. Noem eens een Japanse band…?

Pittig, niet? Wie? Ah, natuurlijk, Yellow Magic Orchestra. Puntje. Good-old Ryuchi Sakamoto. Wie nog? Boredoms. Score. Sonic Youth-fan ook? Dacht ik. Next! Teengenerate, heel goed. Je kon er zo
1-2-3-4 niet opkomen? Had ik laatst met de Pet Shop Boys. Ouderdom. Of alcohol. Guitar Wolf ook bekend? Tuurluk. Nog meer? Merzbow! Heb je die 50x CD-box? Nee, beetje too much inderdaad, vond ik ook. Wie nog? Melt-Banana? Nou, is dat toevallig? Die wilde ik net voorstellen!

Gitarist Yasuko Onuki en zangeres Agata Ichirou zijn twee Tokionezen. In 1992 begon hun muzikale avontuur. 22 jaar later (donderdag 6 juni) staan ze in Vera. Daar zagen we al eerder dat de shows van Melt-Banana unieke trips zijn. Zowel je hoofd als je lichaam maken kronkels als 2 mensjes hun mix van metalpunk en elektronica in een sci-fi verpakking over en door je heen blazen. Razendsnel, maar met een verbazingwekkende controle. Energie gekoppeld aan perfectionisme en over-the-top gekkigheid.

Typische Japrock, zouden connaisseurs zeggen. Maar waarom is er zo weinig kennis van een fascinerende muziekscene? Welnu, je bereikt niet zomaar Groningse oren als je ver weg in Tokio zit. Reclame maken, optredens doen, interviews geven. Langzaam buzz creëren, of, met de juiste connecties, een snelle hype opzetten. Bij arme bands strandt het vaak al bij het eerste vliegticket dat gekocht moet worden. Undergroundbands hebben nooit poen…

Komt bij dat de noodzaak om Europa te veroveren voor de Japanse popindustrie minder aanwezig is. 13 miljoen inwoners in Tokio alleen al kunnen een goed belegde boterham opleveren. Dan ga je geen tijd en energie stoppen in het plakken van dure postzegels op noppenenveloppen voor Nederlandse popbobo’s en een stuk of wat nieuwe fans.

Afstand. Ook figuurlijk: andere wereld, andere cultuur, andere traditie, andere invloeden, andere taal. Een andere muzikale taal. Leer die eerst maar eens voor je ‘m verstaat. Ja, de wereld is veranderd. Japan is slechts een muisklik ver weg. Maar wat maakt dat je klikt? Hoe mensen keuzes maken is volgens mij niet wezenlijk veranderd. Als dat wel zo zou zijn dan waren de Japanse bands die de trip naar het verre noorden maken niet op de nagels van een vinger te tellen. Aan de muziek ligt het niet: al zou 99% rommel zijn dan blijft er nog altijd een best partijtje goede bands over.

Smaak wordt geografisch (mede-)bepaald, zou je kunnen stellen. Donderdag is afstand echter geen excuus. Anderhalve kilometer scheiden mij en Melt-Banana. Zullen we daar een popquizje doen? Noem 100 Engelse bands. Piece of cake, niet?

Paul Schwarte

Melt-Banana, do 6 juni in Vera: http://groningen.uitloper.nu/muziek/melt-banana 

Paul Schwarte

Paul Schwarte - mei 6, 2014


In 1986 is het kromste stuk in de Geschiedenis der Groninger Popschrijverij geschreven. Het was het jaar waarin m’n eerste moeizaam bij elkaar geprakkiseerde en veulstelange verhaal in een Gronings periodiek verscheen.

Het was Joost, collega bij platenzaak Flat Record in de Bloemstraat, die me vroeg of ik z’n muziekrubriek in het Simplon Magazien wilde overnemen. Ik zei tot m’n eigen verbazing “ja”. Schrijverij? Zero ervaring, tenzij je een scriptie op een HAVO in Raalte en sinterklaasgedichten mag meerekenen. Ambities in de popjournalistiek? Geen. Een zelfbewuste jongen met een opinie? Neen. Simplon, lekker spannend! Beetje eng, toch wel. Maar… muziekliefhebber? Obsessief.

Bij “Flat” was een ontdekkingsreis in Muziekland begonnen. Urenlang spitten. Tasje mee naar huis, openingsnummers op een verzameltape, snelsnelsnel!, want voor openingstijd moest de handel weer in de bakken staan. Als een Sorbo-zeem zoog ik plaat na plaat na plaat op. Info zoeken, klanten vragen, de popgeschiedenis leren kennen (studie vertragen, banksaldo plunderen). Een onbekende popgeschiedenis: vrijwel alles bij Flat in de bak was obscuur, marginaal, underground. Een begraafplaats van kapotte popdromen en –carrières. Maar dat bleek geen moer te zeggen. Ik had menig eureka!-moment en deed vele ontdekkingen. Ontdekkingsreizigers willen die wereldkundig maken, in het Simplon Magazien mocht dat. Vond Joost.

Als Facebook had bestaan had ik ongetwijfeld zoveel stop-met-die-shit-shit via de comments over me heen gekregen dat ik waarschijnlijk de daad bij die raad had gevoegd. Maar toen had je alleen dronken barhangers die om half vier ’s nachts tegen je aan begonnen te mokken over “kutbands” en “kloteplaten”. Vandaar dat ik nu, bijna 30 jaar later, toch m’n eerste verhaal voor De UITloper tik. Een Gronings periodiek dat ik al die jaren in z’n langwerpige papieren vorm overal en nergens zag liggen. Meestal liet ik het ook liggen, want als het om ‘uitlopen’ ging was dat in 99% van de gevallen naar podia met eigen krantjes en agenda’s.

Ook allemaal verleden tijd. De UITloper staat nu digitaal rechthoekig op het bureau. Ik mag het vullen met concerttips. Voor m’n debuut hou ik het dicht bij huis. In Vera zag ik de meeste bands. Zaterdagavond 3 mei staat er weer eentje. In de kelder. Daar waar band en publiek gelijk zijn, waar de sfeer ontspannen is, waar bands weinig druk voelen, waar geen discobollen en roboscans hangen, waar het geluid van een opwindende r’-n-’r-band rechtstreeks je ballen kietelt. Daar houd ik van. En dus ben ik er als The Black Cult uut Grunnen z’n debuutsingle presenteert.

Er is best veel te vertellen nog. Waar deze jonge honden de mosterd vandaan halen bijvoorbeeld. Hoe ze op Tim Knols nieuwe label Tender Records kwamen. En of ze het in zich hebben om m’n buurtgenoten ‘traumahelikopter’ te volgen in een nationalewereldwijde zegetocht, op zoek naar een plek op de eeuwige elementaire rockvelden. Daar kan men lang over prakkiseren. Wellicht weet Joost het? Ik moet echter stoppen, anders wordt dit eerste stuk veulstelang.

Paul Schwarte

TIP: singlepresentatie van The Black Cult in Vera, op zaterdag 3 mei

6 mei 2014