Paul Schwarte

Paul Schwarte - mei 6, 2014


In 1986 is het kromste stuk in de Geschiedenis der Groninger Popschrijverij geschreven. Het was het jaar waarin m’n eerste moeizaam bij elkaar geprakkiseerde en veulstelange verhaal in een Gronings periodiek verscheen.

Het was Joost, collega bij platenzaak Flat Record in de Bloemstraat, die me vroeg of ik z’n muziekrubriek in het Simplon Magazien wilde overnemen. Ik zei tot m’n eigen verbazing “ja”. Schrijverij? Zero ervaring, tenzij je een scriptie op een HAVO in Raalte en sinterklaasgedichten mag meerekenen. Ambities in de popjournalistiek? Geen. Een zelfbewuste jongen met een opinie? Neen. Simplon, lekker spannend! Beetje eng, toch wel. Maar… muziekliefhebber? Obsessief.

Bij “Flat” was een ontdekkingsreis in Muziekland begonnen. Urenlang spitten. Tasje mee naar huis, openingsnummers op een verzameltape, snelsnelsnel!, want voor openingstijd moest de handel weer in de bakken staan. Als een Sorbo-zeem zoog ik plaat na plaat na plaat op. Info zoeken, klanten vragen, de popgeschiedenis leren kennen (studie vertragen, banksaldo plunderen). Een onbekende popgeschiedenis: vrijwel alles bij Flat in de bak was obscuur, marginaal, underground. Een begraafplaats van kapotte popdromen en –carrières. Maar dat bleek geen moer te zeggen. Ik had menig eureka!-moment en deed vele ontdekkingen. Ontdekkingsreizigers willen die wereldkundig maken, in het Simplon Magazien mocht dat. Vond Joost.

Als Facebook had bestaan had ik ongetwijfeld zoveel stop-met-die-shit-shit via de comments over me heen gekregen dat ik waarschijnlijk de daad bij die raad had gevoegd. Maar toen had je alleen dronken barhangers die om half vier ’s nachts tegen je aan begonnen te mokken over “kutbands” en “kloteplaten”. Vandaar dat ik nu, bijna 30 jaar later, toch m’n eerste verhaal voor De UITloper tik. Een Gronings periodiek dat ik al die jaren in z’n langwerpige papieren vorm overal en nergens zag liggen. Meestal liet ik het ook liggen, want als het om ‘uitlopen’ ging was dat in 99% van de gevallen naar podia met eigen krantjes en agenda’s.

Ook allemaal verleden tijd. De UITloper staat nu digitaal rechthoekig op het bureau. Ik mag het vullen met concerttips. Voor m’n debuut hou ik het dicht bij huis. In Vera zag ik de meeste bands. Zaterdagavond 3 mei staat er weer eentje. In de kelder. Daar waar band en publiek gelijk zijn, waar de sfeer ontspannen is, waar bands weinig druk voelen, waar geen discobollen en roboscans hangen, waar het geluid van een opwindende r’-n-’r-band rechtstreeks je ballen kietelt. Daar houd ik van. En dus ben ik er als The Black Cult uut Grunnen z’n debuutsingle presenteert.

Er is best veel te vertellen nog. Waar deze jonge honden de mosterd vandaan halen bijvoorbeeld. Hoe ze op Tim Knols nieuwe label Tender Records kwamen. En of ze het in zich hebben om m’n buurtgenoten ‘traumahelikopter’ te volgen in een nationalewereldwijde zegetocht, op zoek naar een plek op de eeuwige elementaire rockvelden. Daar kan men lang over prakkiseren. Wellicht weet Joost het? Ik moet echter stoppen, anders wordt dit eerste stuk veulstelang.

Paul Schwarte

TIP: singlepresentatie van The Black Cult in Vera, op zaterdag 3 mei

6 mei 2014