de Praatfabriek 9

Dirk-jan Heinstra - oktober 11, 2014

de PraatfabriekDe UITloper houdt je op de hoogte van culturele wetenswaardigheden in en om Groningen.

De Praatfabriek is een actuele culturele talkshow met onderwerpen uit de kunst, literatuur, geschiedenis, theater, (pop)muziek en wordt maandelijks opgenomen in EMG-Factors. Goudeerlijk, recht door zee en glashard!

DDDaniel Romano

Paul Schwarte - september 10, 2014

Uncontrollable Urge FestivalJammer dat je jezelf nog niet kunt 3D-kopiëren. Dan zou ik zaterdag bij Take Root in de Oosterpoort kunnen zijn terwijl een kopietje van mezelf een kilometer verderop rock’n’rollt bij het Uncontrollable Urge Festival in Het Viadukt. Omdat hetvoor een enkeling lastig is om alle rockactie op een emotioneel-verantwoorde manier te verwerken zou ik voor Take Root nog snel een extra 3D-Paul printen. Wel eerst gedrieën de koppen boven de huishoudbeurs bij elkaar steken, want die entreekaartjes zijn niet mis tegenwoordig. Maar als een van ons op het lumineuze idee komt de extra-kaartjes te 3D-kopiëren moet zelfs bier halen later geen probleem zijn. Een dubbelgeslaagde concertavond zal ons deel zijn.

DDD RomanoToekomstmuziek. “Onmogelijk!”, zegt u? Mejonge! Als je oorschellen er om wat voor reden dan ook afvallen kan een beetje 3D-dokter identieke flappen aan je onwetende bol naaien. Zo ver zijn we al. Een malletje, een brouwsel van stamcellen en plastic, en hup, klaar terwijl u wacht. Als neuzen en oren kunnen, kunnen lullen, tieten en een kont ook. Dan kan de rest volgen. Niets is onmogelijk, vooral als je fantasie geen grenzen kent. Kwestie van koppie koppie.

Een doorbraak van Daniel Romano leek ook onmogelijk. Had u in een postpunkend Vera in 1982 gezegd dat in 2014 een muzikant op dezelfde plek de talk of the town zou zijn met cowboymuziek die in 1953 populair was in Nashville en omstreken, dan was u voor gek versleten. Maar vrijdag staat er wel degelijk zo’n muzikant in Vera. Zaterdag doet-ie en passant ook nog de Oosterpoort. Romano is een moderne countryster. Zo heet als de schoen van een paard in het vuur van een smid op een zomermiddag in Zuid-Texas. In Vera staan ze al weken uit het raam te kijken of er een stofwolkje aan de horizon te zien is.

daniel romanoEen deel van mij vindt het prachtig, de buzz rond Romano. Neen, geen vieze kunstmatige hype vanuit de industrie, maar een mooie organische buzz vanuit het volk. Gewoon, omdat het mooie muziek is. Jantje ontdekt, Pietje en Klaasje worden enthousiast, Petertje boekt. Ziedaar: de naam Romano waait over dorre popprairievlakten.

Een ander deel van mij vindt het wat raar dat Romano zo wordt omarmd. Ik bedoel, Nashville-country? Daar haalt de zichzelf respecterende muziekliefhebber de neus toch voor op? Voor die gladde edelkitsch, in een traditie die niet de onze is (met je malle pakjes), ga je toch gewoon naar de Mamamini, en niet naar Elpee?

Een derde deel van mij denkt het te kunnen verklaren: die liefhebbers horen Gram Parsons, en niet George Jones of Willie Nelson, in Daniel Romano. Ik zag vele Groningse platencollecties. Hoe verschillend onderling ook, bijna altijd hadden de soloplaten van de Byrds-man een plekje. Romano en Parsons raken blijkbaar dezelfde snaar, hoewel onze held zichzelf liever in het kamp van Jones en co. ziet zitten.

takerootIk kan mezelf dus niet 3D-kopiëren (nog niet!), maar ik stap aankomend weekend wel in een muzikale tijdmachine die me een best eind terugvoert in de rockgeschiedenis. In Vera gaan Romano en ik dan ook nog de plaatpresentatie van het erg fijne lokale Reverse Cowgirls (met singusongwraaiter Joost Dijkema) meebeleven. Take Root lijkt ondertussen de worteltjes steeds verder uit te slaan. Mooi, beter. Dat het naast Daniel Romano nog veel meer te bieden heeft hoef ik u verder dan ook niet te vertellen, denken wij.

Paul Schwarte