Een Japanse band

Paul Schwarte - juni 4, 2014
Paul Schwarte
Paul Schwarte

Melt-Banana

In Nederland maakt 1 op de 35 mensen muziek. Dat zal in Japan niet heel anders zijn. Dus: 3 miljoen Japanners plukken aan snaren en drukken op knoppen. 300 duizend muzikanten in Tokio. Bruisend stadje. Het gerucht gaat dat elke plaat ooit er te koop is. 17 shops in Shinjuku, 1 van de 32 wijken. Muziek luisteren is muziek maken. De Japanse popgeschiedenis is rijk: meer bands dan rijstkorrels in alle pannen nasi die je ooit kunt leeglepelen. ‘Noem een Japanse band’, zou daarom een simpel vraagje bij een popquiz moeten zijn. Maar toch zie ik de gebroken hoofden in café Marleen voor me. Noem eens een Japanse band…?

Pittig, niet? Wie? Ah, natuurlijk, Yellow Magic Orchestra. Puntje. Good-old Ryuchi Sakamoto. Wie nog? Boredoms. Score. Sonic Youth-fan ook? Dacht ik. Next! Teengenerate, heel goed. Je kon er zo
1-2-3-4 niet opkomen? Had ik laatst met de Pet Shop Boys. Ouderdom. Of alcohol. Guitar Wolf ook bekend? Tuurluk. Nog meer? Merzbow! Heb je die 50x CD-box? Nee, beetje too much inderdaad, vond ik ook. Wie nog? Melt-Banana? Nou, is dat toevallig? Die wilde ik net voorstellen!

Gitarist Yasuko Onuki en zangeres Agata Ichirou zijn twee Tokionezen. In 1992 begon hun muzikale avontuur. 22 jaar later (donderdag 6 juni) staan ze in Vera. Daar zagen we al eerder dat de shows van Melt-Banana unieke trips zijn. Zowel je hoofd als je lichaam maken kronkels als 2 mensjes hun mix van metalpunk en elektronica in een sci-fi verpakking over en door je heen blazen. Razendsnel, maar met een verbazingwekkende controle. Energie gekoppeld aan perfectionisme en over-the-top gekkigheid.

Typische Japrock, zouden connaisseurs zeggen. Maar waarom is er zo weinig kennis van een fascinerende muziekscene? Welnu, je bereikt niet zomaar Groningse oren als je ver weg in Tokio zit. Reclame maken, optredens doen, interviews geven. Langzaam buzz creëren, of, met de juiste connecties, een snelle hype opzetten. Bij arme bands strandt het vaak al bij het eerste vliegticket dat gekocht moet worden. Undergroundbands hebben nooit poen…

Komt bij dat de noodzaak om Europa te veroveren voor de Japanse popindustrie minder aanwezig is. 13 miljoen inwoners in Tokio alleen al kunnen een goed belegde boterham opleveren. Dan ga je geen tijd en energie stoppen in het plakken van dure postzegels op noppenenveloppen voor Nederlandse popbobo’s en een stuk of wat nieuwe fans.

Afstand. Ook figuurlijk: andere wereld, andere cultuur, andere traditie, andere invloeden, andere taal. Een andere muzikale taal. Leer die eerst maar eens voor je ‘m verstaat. Ja, de wereld is veranderd. Japan is slechts een muisklik ver weg. Maar wat maakt dat je klikt? Hoe mensen keuzes maken is volgens mij niet wezenlijk veranderd. Als dat wel zo zou zijn dan waren de Japanse bands die de trip naar het verre noorden maken niet op de nagels van een vinger te tellen. Aan de muziek ligt het niet: al zou 99% rommel zijn dan blijft er nog altijd een best partijtje goede bands over.

Smaak wordt geografisch (mede-)bepaald, zou je kunnen stellen. Donderdag is afstand echter geen excuus. Anderhalve kilometer scheiden mij en Melt-Banana. Zullen we daar een popquizje doen? Noem 100 Engelse bands. Piece of cake, niet?

Paul Schwarte

Melt-Banana, do 6 juni in Vera: http://groningen.uitloper.nu/muziek/melt-banana