Bijna-winnend pak

Paul Schwarte - mei 14, 2014

 


Jan Boelo
Paul Schwarte
Paul Schwarte

Wat weinigen weten is dat het Eurovisie Songfestival een Groningse bijna-winnaar opleverde: Jan Boelo, een 26-jarige Homo Sutura (‘de naaiende mens’) uit Winschoten.

Modeontwerper Boelo hees Waylon in het pak waarmee de glorieuze bijna-winst, die ons allemaal in ons kleine kikkerlandje zo goed deed en die ons via Twitter weer eens ouderwets samenbracht, werd binnengezongen.

“Een pak? So what?”, hoor ik u nu denken. “Het liedje won!” We wonnen niet. Bijna. “Integer! Authentiek! Echt!” Oeh, dat zijn hele grote woorden. “Kwaliteit wint altijd!” Zeg dat tegen een dooie Vincent van Gogh. “Heel fraai gezongen!” Sowieso. Maar onderschat het pak niet.

Onderschat ook de kuiltjes in de glunderende wangen van Ilse niet. En wat dat doet met al dan niet eenzame sms’ende mannen. Onderschat niet wat een zelfverzekerde vrouw met een gitaar doet met minder zelfverzekerde vrouwen. Onderschat Waylons reebruine ogen die het Oostblokmeisje aankeken en de mooie poster voor op je bureaublad niet. Onderschat de aantrekkelijke vrouw en de aantrekkelijke man niet, kijkend naar elkaar, bijna in elkaar. Het ontstaan van verbeelding, een verhaal in de hoofden van Noord-Polen, Zuid-Armeniërs, West-Belgen en Oost-Groningers. Onderschat niet de extra stemmen die dat allemaal oplevert.

Onderschat Het Beeld niet. Wel logisch hoor, als je van voor de videoclip bent. In 1743 maakte je je eigen beeld, je eigen verhaal bij een song. Je moest wel, want een ander deed dat niet voor je. Na MTV werd alles anders. Videomakers vullen nu als reclamemakers direct je hoofd. Zeg Beyoncé en je ziet benen. Sigúr Ros? IJsberg. U2? Vlag. Of jochie. Of zak chips. Vraag jonge generaties hoe de band klonk, en “het zag er niet uit” is een veelgehoord antwoord. We kijken muziek, en zo moeten we dus naar muziek kijken, beste 40-plussende commentator, columnist en/of songfestivalcomitélid. Als we het over pop en populair hebben durf ik te zeggen: eerst het plaatje, dan de plaat.

Team Eurovisie Songfestival Nederland heeft de kracht van het beeld dit jaar niet onderschat. Kosten noch moeite. Gelderlander Waylon maakte barre tochten naar de uiterste uithoek van Nederland om diverse JANBOELO’tjes te passen. Winschoten -what’s in a name?- is de perfecte plek om jezelf een kebojpak aan te laten meten. Onze langzaamzingende held laveerde zelfs op de kale Oost-Groningse vlakten in wit, grijs en rood, om uiteindelijk de bijna-winnende zwarte laarzen uit de klei te trekken, om op een stalen ros richting saloon De Hofnar te verdwijnen.

De keus voor country was omstreden. Maar vraag eens aan een zingende hoed als Garth Brooks hoe hij ooit wekenlang meer plaatjes verkocht dan Michael Jackson met ‘Thriller’? Zelf had ik mede daarom in maart al top-5 voorspeld. Alles klopte bijna helemaal. Hoe jammer dat de jurk van Ilse bij voorbaat op z’n hoogst bijna-winnend was. Ik voelde zelf in ieder geval nergens een prikkeling. Kan een puntje per land gescheeld hebben. Daarom geef ik de Amsterdamse ontwerper Claes Iversen de schuld van de bijna-winst. Wat weten Amsterdammers ook van country? “They don’t call it city, do they?” Zal ook Bennie Top, de Groningse drummer die met Ruth Jacott in 1993 bijna 5de werd in een anoniem bloesje, ongetwijfeld beamen.

Paul Schwarte

15 mei 2014